ilkim tongur

Ben güzel bir yerde yaşayan şanslı bir insanım. Hayatımın büyük bir kısmını İstanbul'da geçirdim. Orada büyüdüm, okudum, meslek sahibi oldum, evlendim, çoluk çocuğa karıştım. Ve geçtiğimiz temmuz ayında bodrum'a taşındık. Burada babadan ortaklığı kalan bir şirketin ortağı olarak  bana tamamen yabancı ve yepyeni olan turizm işine bulaştım.

Neden mi?

Çünkü; hafta sonlarımı istedim, temiz bir havayı soluma hakkımı yaşarken kullanmak ve oğluma tırmanabileciği bir ağaç bulmak istedim, dalından koparılmış taze meyva yemek, hatta onu dalından koparmak istedim, yaşadığım yerde denize girebilmek istedim, bisikleti bir ulaşım aracı olarak günlük hayatıma sokmak istedim, soyulmaktan, yankesicilerden korkmadan iş ile ev arasında gidip gelebilmek istedim, taksiye her bindiğimde paranoyakça camı açmak zorunda hissetmemek istedim.

sağ olsunlar çevremizde bizi düşünen pek çok insanın endişeleri var:

-orada kültürel etkinliklerden mahrum kalacaksınız. o zaman ne yapacaksınız? ne bir konser, ne bir şey...?

-kışın sıkılmayacak mısınız?

-burada ne güzel kariyeriniz var bırakıp gidilir mi?

(eşim de ben de müzisyeniz, besteciyiz, konservatuvarda öğretmendik) buna bağlı olarak en tuhaf soru şu bence:

-peki müziği bırakıyor musunuz?

Bütün bu soruların yanıtları çok basit:

-İstanbul'da yaşarken hangi kültürel etkinliği düzenli izleyebiliyorsunuz? Bir konsere gitmek 2 - 2,5 saat sürerken işi gücü çoluğu çocuğu olan insanların kaç tanesi nelerden ödün vererek bu etkinlikleri izliyor?

-kışın sıkılmak mı? Burada ilk kışımı yaşıyorum ve diyebilirim ki sıkılmak bir yana yine de yetişemiyorum. Sıkılmak sanırım insanın yapacak birşeyleri olmamasıyla birlikte ortaya çıkan bir ruh hali. Ben bırakın yapmak istediklerimi yapmam gerekenleri ucu ucuna yetiştiriyorum. şimdiye keder sıkılacak boşluğum olmadı.

-Kariyer meselesine gelince işte o biraz karışık. Aslında bizim işimiz ile mesleğimiz hiç bir zaman birbirini karşılamıyordu. Yaratıcı sanatçılar için her zaman böyle bir sorun var sanırım. Bir ressam resme ne kadar yakın, ne kadar resim ile ilgili olursa olsun doğrudan resim yapmadığı sürece mesleğini değil geçinmek için yaptığı işini yapıyordur. işte öğretmenlik de bu işlerden biri. Doğrudan sanatla uğraşan biri için de geçinmek için yaptığı bu ikincil işlerin kariyer değerleri pek bir anlam taşımaz genelde. Bunu soran sevgili bizi sevenlere bunu açıkça anlatmak çok zor, çünkü; bizimle aynı işi yapanlar için o işin kariyer değerleri gerçekten de değerli. Onları kırmadan bunu bu açıklıkta söylemenizin bir yolu da yok. çünkü bu aynı zamanda kendilerinin sandıkları kadar da sanatçı olmadıklarını söylemek gibi bir şey. Her neyse bir şeyi önemsediğiniz ölçüde onu bırakmak zorlaşır. Ama sizin için yaşamınızı kazanma işlevini yerine getirecek bir yol bulmak aynı işi yapıyorsa bu sorun değildir.

- Sanırım son sorunun yanıtı da yukarıdaki açıklamada anlaşılıyor. Müziği bırakmak ile öğretmenliği bırakmak tamamen farklı şeyler.  Bir müzisyen müziği bırakamaz.

Yaz boyu sabahları kalkıp ben işe gitmeden önce ailece denize girdik;

Kimi hafta sonlarında tarihi yerleri ya da ormaları gezdik;

Kuzine aldık ve odun yakıyoruz (kestane, börek, portakal kabuğu) tarif edilmez bir keyif;

Yolda yürürken tek tük araba geçmesine,

Kimse ile çarpışmak zorunda olmadan yürümeye,

Temiz hava solumaya,

Ağaçtan mandalina toplamaya,

Bir ışıklarda dört araba bir araya gelince trafik var demeye alıştık;

Sokakta tanıdık yüzler görmeye, hatta görünce de gülümsemeye başladık,

Beni ve ailemi gönülden seven bütün dostlarımıza duyurmak isterim ki biz burada biraz şımardık.  Taşınmak bize yaradı, iyi ki taşınmışız.

Sizi düşünen ve seven insanlar kimi zaman belki de sizi kaybetmek korkusuyla hayatınıza vermeye çalıştığınız yöne şiddetle karşı çıkabilirler. Bunun pek önemi olmadığını öğrendim, siz istediğinizde diretip yapınca ve bu sizin için iyi olunca ve onları da bu yüzden bırakmadığınızı görünce rahatlıyorlar. Bu yüzden hayatınıza vermek istediğiniz yönü verin, yüzünüzü geleceğe ve umuda dönün.